Każdy Polak (począwszy od pewnej granicy wiekowej) zna postać ks. Jerzego Popiełuszki. A błogosławioną Karolinę Kózkównę? Być może wielu orientuje się, kim była. Czy jednak słyszał ktoś o ojcu Matthew Teobaldzie? Wzorów można szukać, jak się okazuje, wśród znanych i nieznanych bożych szaleńców.
Te wymienione wyżej postaci stały się przedmiotem naszych poszukiwań 24 marca b.r. W pierwszej fazie śledztwa, rekonstruowaliśmy bieg wydarzeń na podstawie zgromadzonych poszlak (fragmenty życiorysów) i dowodów (m.in. butelka po irlandzkiej whisky, damska apaszka w paski, lilia azjatycka, teczka operacyjna SB - operacja rozpracowania kryptonim "Popiel"). Następnie należało ustalić rolę i znaczenie osób uwikłanych w sprawę. Na tym etapie tropiliśmy wartości i postawy, które są wciąż bardzo potrzebne w naszym społeczeństwie. W końcu każdy z inspektorów dokonywał wyboru "swojego" podejrzanego, wskazując, która z trzech osób może być dla niego osobiście wzorem.

Biznesmen, który się umartwia? Czemu nie!
Staraliśmy się przypomnieć sobie, że w epoce konsumpcji asceza i zaduma są wciąż możliwe i nie trzeba  koniecznie utożsamiać ich z biczem i "memento mori". W naszej wielkopostnej refleksji pomogła nam metafora, stworzona na potrzeby tego spotkania. Metaforą był "ascetyczny wózek nowego człowieka" - w narysowany na dużym brystolu wózek każda z trzech grup wpisywała te cytaty złotych myśli i te nazwy przedmiotów, postaw, cnót, które szczególnie chcieliśmy "zabrać ze sobą" na czas Wielkiego Postu. (Nawiasem mówiąc, niepowtarzalna okazja, by mimo skromnego budżetu studenta załadować "zakupowy" wózek do pełna).

20 stycznia roku bieżącego Oaza DA Na Miasteczku spotkała się na modlitwie. Co wnikliwsi skojarzą pewnie tę datę z czasem "przed sesją". I owszem, spotkanie modlitewne zostało przewidziane na tę akurat środę z pełną premedytacją. Po pierwsze bowiem, nie wstydzimy się przyznać do hasła, że "jak trwoga, to do Boga"(bo i do kogo mielibyśmy się zwrócić, jak nie do Niego?). Po drugie, wiemy, że jeżeli domu Pan nie zbuduje, na próżno trudzą się ci, którzy go wznoszą. Po trzecie wreszcie, wszystkim studentom potrzeba przed sesją pokoju, którego Pan Jezus hojnie użycza i to do spraw stokroć ważniejszych niż egzaminy.

Ela

Środa, 25 listopada – kolejne spotkanie całej wspólnoty. Tym razem odwiedzili nas członkowie Domowego Kościoła – „rodzinnej” gałęzi Ruchu Światło-Życie. Mówili długo – ale, dla mnie osobiście, świadectwo tych małżeństw (z długoletnim stażem jak i „świeżo upieczonych”) okazało się bardzo ważne. W naszym zwariowanym świecie dobrze jest usłyszeć i zobaczyć (choćby i kolejny raz), że można żyć w małżeństwie miłością i szacunkiem, ciągle pogłębiać swoją więź i, po prostu, być szczęśliwym we dwoje (nawet jeśli to oznacza wysiłek i pracę nad sobą). Dziękujemy.